Door wat forse verliespartijen was het herenteam Kamphuis afgezakt naar de zesde plaats in de poule, dus werd het weer tijd om ouderwets te vlammen tegen de laatste in de poule, WSV Badminton uit Apeldoorn. Of zoals onze invaller Hendri Hollander fijntjes opmerkte: een wedstrijd in de kelderregionen van de competitie. In Apeldoorn hadden we gewonnen met 5-3, dus dat wilden we nu ook minimaal bereiken.
Vooraf hadden we Hendri gemotiveerd door
hem een middag van onbegrensd drinken te beloven als hij al zijn partijen zou
winnen. Een betere motivator voor het mannenteam bestaat er niet.
Zonder reiskostenvergoeding en zonder
wachtgeldregeling kwamen we bij elkaar in De Kamphal, al waar we ons eerst moed
indronken met het Braziliaanse, bruingekruide vocht wat we hier ter lande ‘koffie’
noemen. Inmiddels waren ook de mannen uit Apeldoorn gearriveerd en werd het nog
gezelliger. Ik heb nog voorgesteld om de wedstrijd op papier af te doen met een
6-2 overwinning voor ons, zodat we in de kantine konden blijven zitten, maar
dit werd resoluut afgewezen door de Apeldoornse mannen. Een gemiste kans!
De eerste mannendubbel van Hendri en Hans
werd een gedegen partijtje van Wezepse kant (21-17 en 21-16). Hendri mocht zich
in ieder geval verheugen op zijn eerste biertje. De tweede dubbel van Gerard en
Willem werd ook voorspoedig afgesloten met een keurige 21-16 en 21-16. Op naar
de singles.
Ondergetekende gaat altijd voor de 3-setter
in de eerste single. De eerste set werd netjes gewonnen met 21-15. De tweede
set werd een flinke achterstand omgezet in een leuke voorsprong, die dan toch
maar weer werd weggegeven om die derde set te kunnen spelen (19-21). De
tegenstander deed tussentijds nog een intimiderend dansje van kuit met bank,
waarna de derde set werd ingezet. Conditieproblemen speelde hem parten, want er
werd al snel tegen een flinke achterstand aangekeken en zo kon ik de derde set
met 21-11 afsluiten.
Hendri had vooraf al gemeld dat hij flink
tegen de single opzag. Desalniettemin pakte hij netjes de eerste set met 21-17.
Daarna vermoed ik dat Hendri een tijdelijke aanval van kleurenblindheid
onderging, want het aantal uitgeslagen shuttles uit de eerste set werd nog maar
eens flink uitgebreid, zodat deze set met 14-21 werd ingeleverd. Bij gebrek aan
echte aanwijzingen werd Hendri erop gewezen dat het vrije drinken op het spel
stond en zie daar… een gebroken man stond op uit dood! Aan het eind werd de
partij nog bijna weggegeven maar een 17-19 achterstand werd omgebogen naar een
21-19 winst!
Gerard had in het zijn partij makkelijker.
Ondanks de problemen met zijn voet bleek de tegenstander niet opgewassen tegen
Gerards dadendrang en werd het 21-10 en 21-15 voor Wezep. Een voorzitter dient
natuurlijk ook gewoon het goede voorbeeld te geven!
Willem was ook wel weer in voor een
marathonpartij. Indachtig het principe dat je gasten op hun gemak stelt, werd
de eerste set netjes aan de tegenstander gelaten (15-21). Daarna kwam Willem op
gang en won hij de tweede set met 21-19. In de derde set werd de voorsprong aan
het eind toch nog bijna weer weggegeven (een euvel waar Willem naar het schijnt
vaker last van heeft), maar net op tijd was hij weer bij de les en boekte hij
zijn tweede single-overwinning dit seizoen! Zelfs onze trouwste supporter Karin
was zo in haar nopjes met deze overwinning dat ik getuige kon zijn van een
teken van affectie van deze twee love-birds. We stonden op het punt om ook
Willem vrij drinken aan te bieden, maar de bodem van het financiële potje
waarschuwde ons om hier niet mee door te gaan. Het moest dus bij lovende
woorden blijven.
De twee resterende dubbels van Hans en
Gerard (21-16 en 21-12) en van Hendri en Willem doe ik maar even af met de
setstanden (14-21, 21-10 en 21-11). We bleken zowaar een 8-0 overwinning te
hebben geboekt. Ongezien, ongehoord, ongekend… En wat mooi dat onze sponsor,
tandarts Kamphuis, getuige kon zijn van deze historische middag!
De derde helft in de kantine werd een waar
bacchanaal. Het werd zelfs zo erg dat de gastheer van Hendri’s feestje later op
de avond ons sommeerde dat we Hendri droog moesten leggen. Toen ik de kantine
verliet, zat Hendri nog steeds aan de bar. Het is me dus onbekend of hij nog
rechtop op het avondfeestje is verschenen…